شعر
شاید خواب مقدس پروانه ای بود
به اعتبار تجرید آتش
دستانم را از جیب بیرون آوردم
فصلها بیهوده گرم بودند
لذت آتش
روی سینه های آفتابگردان
و هجوم مگس
به ارتفاع پیشانی
سقوط به سمت سعادت بود
آب را که ریختی
قالی خندید
گل آبی شد
پرنده آماده ی رفتن بود
پدر باد میزد بادبادکم را
باران خشم می بارد از آسمان زمین
بر زمین آسمان
زنجره ها بیمارند
جغدها بر چرت درخت
حسرت میخورند
پنجره های برج شهر
نه گلدانی
نه شعری
خیابان
محکوم بود
در چفت در
پروانه ائ قضای نمازش را می خواند
در پشت در کودکی ادای غذایش
به سر انجام نرسید
من در حسرت جغدها
بی درخت بودم
ابر ها بی درخت بودند
لک لک ها بی درخت بودند
حتی تبرها بی درخت بودند
باران آمد
در ناودان
لانه ءکلاغ را با خود برد
گرهء مشت تبر
با ریشه باز می شود
پنجره های شعر
نه گلدانی
نه شاعری
برای چه بگویم تو امانت بی منت
مرگی!
وقتی که از شاعر مشتی داس و تبر گرفته اند!
درختان بیهوده تابوت نمیشوند !
سراغم آمده بودند
تا پنجره ها را برایشان باز کنم.
رفتم
نه پروانه ای بود
نه کودکی
باران خشم میبارید
خیابان خیس کفش بود
خیس گلدان
خیس تابوت
محسن جعفری:11/7/1386
بوسه ها خواستم
چرا که نه
از تکاثر اندامت یکی بودم
از شرم شب
من یکی بودم
و خدا
غمگین بود..
راه خدایان انگاری چه روشن بود
به ما گفتند شما ابراهیمید!
ما هم دریغ از صداقتی بی شک
پریدیم درون اتشی که
گلستان نشد.
راه خدایان انگاری چه بلند بود
به ما گفتند شما اسما عیلید!
و عشق سر دادن در راهی ست که پایانی ندارد
ما هم دریغ از عاشقانه زیستن
سر به تیغی دادیم که به ناگاه برید
و قربانی شدیم
ما همه ابراهیمیم
ما همه اسماعیلیم
و عشق جنا یتی ست که تکرار می شود
راه خدایان اری!
بی دریغ
چه بلند و چه روشن بود...
اسیر و خسته
و تو دل می سوزاندی برای پرندگانی که در اسمان شکار می شدند
با گوشه چشمی نگاهت کردم
وهم در هذیان دستانت نفس نفس میزد
و در چشمان مغموم پرنده
در نگاهت
سرودی را خواندم
که پرنده هنگام جان دادن زیر بوسه ئ شهوت بار گلوله تجربه می کرد
ازادی " ازادی
و اینک من در دستانت بودم
اسیر و خسته
و تو دل می سوزاندی
برای گلوله ای که زخم سینه ام شرمسارش کرده بود...
باران تشنه بود
بر باغ انار میبارید
این تشنه تر از من
به خون خوارگی افتاده بود.
تمامی درختها مادر می شوند
آنجا که شاهد انفجاری بزرگ هستم
شهید درخت سبز
با خون گلوله
جان پرنده را میگیرد
مرگ تکرار مرگ
درد برادر درد
قبل از انکه مادر ها آبستن شوند
پرنده ها جوجه داشتند
..........................................
بین آسمان و من
خداییست که دستانش را
دور خورشید گرم میکند
جایی که تمام دلتنگی های دنیا
بن بست سرد کهکشانی ست
جایی که آسمان شعر آنقدر بزرگ است
که آخرش
با نقطه ی چشمان تو تمام شود
ولی ستاره اگر تمام شد
خورشید اگر تمام شد
من نقطه های شعرت را میخوانم
برای دلتنگی های دنیایی که
آسمانی ندارد.
هي آب مي خوردم
بي آنكه قطره اي از دريا كم شود
هي آب مي خوردم
در حاليكه نمي دانستم جزيره اي تنها شده ام.
شما پوچ و بي دليل نام و نشاني داريد
بي آنكه كاغذ را شناخته باشيد
حوصله ي قلم
تشنج كفش را
هنگامي كه ما را به ساحل هاي جاويد مي برد
شما پوچ و بي دليل چاي مي خوريد
بي آنكه تفكر قند در دهانتان آب شود
و لذت يك جا نشستن
شما را به انديشه ي پرهاي پروانه پرتاب كند
شما بي آنكه بدانيد
قله هاي تنتان را مستوجب فتح مي دانيد
در حاليكه نمي دانيد هيچ پرچمي
بي عشق كاشته نمي شود.
شهوت آسما نخراشها
دختر ساده كوچه را نابراه كرد.
دنبال مرگش بودم
گشتم جيبهاي باردارش را.
قرصهاي ماهانه
عادت بي رويه چند سالگي اش بود.
ناخود آگاه تصميم به قتل همسرم
بغضم راسرازير كرد
پرنده هاي آسمان راعزادار.
يك دقيقه گريستم
زير شهوت خفگي ,دار,چاقوي كند, اتاق گاز.
وسوسه خودكشي
به شعرم كشاند
زير ساطور كلمات متعفن
به ارتفاع هجو بي حجم دختري كه جيبش را زده بود
پسر
كوچه پاييني.
